ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் ஒரு சிறிய விவசாயக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். ஒரு நாள், கதிர் தனது பள்ளிப் பாடத்திற்காக ஒரு முக்கியமான வரைபடத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். அவனிடம் பேனா இல்லை, காகிதமும் இல்லை. அப்போது அவனது நண்பன் அன்பு, தன்னிடம் இருந்த ஒரு சிறிய பென்சிலையும் ஒரு சிறிய காகிதத் துண்டையும் அவனிடம் கொடுத்தான். அது ஒரு பெரிய உதவியோ அல்லது விலையுயர்ந்த பொருளோ அல்ல; ஒரு சிறு தினை அளவு உதவிதான். ஆனால், அந்தத் துண்டு காகிதமும் பென்சிலும் இல்லையென்றால் கதிரின் வீட்டுப்பாடம் பாதியிலேயே நின்று போயிருக்கும்.
சில நாட்கள் கழித்து, அன்புவின் தந்தை ஒரு சிறிய விபத்தில் சிக்கி, அவருக்குத் தேவையான மருந்து வாங்கத் தடுமாறினார். கதிர் இதைக் கேள்விப்பட்டான். அவன் பெரிய பணக்காரன் இல்லை, ஆனால் அவனிடம் சேமித்து வைத்திருந்த ஒரு சிறிய உண்டியல் இருந்தது. கதிர் ஓடிச் சென்று அந்தச் சிறிய தொகையை அன்புவின் தந்தையிடம் கொடுத்தான். அது ஒரு பெரிய தொகையாகத் தெரியவில்லை, ஆனால் அந்த நேரத்தில் அது அன்புவின் குடும்பத்திற்குப் பெரும் உதவியாக இருந்தது. அன்புவின் தந்தை கண்கலங்கியபடி, 'கதிர், நீ கொடுத்தது சிறிய தொகையாக இருக்கலாம், ஆனால் இந்தத் தருணத்தில் இது எங்களுக்கு ஒரு பெரிய மலையைப் போன்றது' என்றார். ஒரு சிறிய உதவி எவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை இருவரும் உணர்ந்தனர்.
