ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் திறமையான ஓவியன், ஆனால் அவனது குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது. ஒருமுறை ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டியில் கதிர் கலந்து கொள்ள விரும்பினான். ஆனால், அவனிடம் வண்ணங்களோ, தூரிகைகளோ வாங்கிக் கொள்ளப் பணம் இல்லை. கதிர் சோகத்துடன் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தான்.
அப்போது அந்த ஊரின் பெரியவர், முதியவர் மாணிக்கம் அங்கிருந்து சென்றார். கதிரின் அழுகுரலைக் கேட்டு அவர் அருகில் வந்தார். கதிர் தன் குறையைச் சொன்னான். மாணிக்கம் சிரித்துக்கொண்டே, தன் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய பெட்டியைக் கொடுத்தார். அதில் தரமான வண்ணங்களும், புதிய தூரிகைகளும் இருந்தன. "இதை வைத்து உன் கனவை நனவாக்குப்பா," என்று கூறிவிட்டுச் சென்றார்.
கதிர் அந்த வண்ணங்களைக் கொண்டு மிக அழகாக ஓவியம் வரைந்து போட்டியில் முதலிடம் பிடித்தான். பல ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. கதிர் இப்போது ஒரு புகழ்பெற்ற ஓவியனாக வளர்ந்துவிட்டான். ஒருநாள், அவன் தன் ஊருக்குத் திரும்பியபோது, மாணிக்கம் மிகவும் வயதானவராகவும், உடல்நலமில்லாமலும் இருப்பதை கண்டான். கதிர் உடனடியாக மாணிக்கத்தின் வீட்டிற்குச் சென்று, அவருக்குத் தேவையான அனைத்து மருத்துவ வசதிகளையும் செய்து கொடுத்தான். கதிர் செய்த உதவியை மாணிக்கம் மறக்கவில்லை, ஆனால் கதிர் செய்த அந்த ஒரு சிறிய உதவி மாணிக்கத்தின் வாழ்நாள் முழுவதும் அவருக்குப் பெரும் ஆறுதலாக இருந்தது. கதிர் தன் வாழ்வில் எப்போதுமே மாணிக்கத்தின் அந்த அன்பை மறக்கவில்லை.
