மறக்காத நன்றியும் மறந்த காயமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்குத் தெரியாமல் சில நேரங்களில் கோபம் வரும். ஒரு நாள், கதிர் தனது தோட்டத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, அவனது நண்பன் மாறன் அவனது புதிய மரக்கட்டையைத் தெரியாமல் மிதித்து உடைத்துவிட்டான். கதிர் மிகுந்த கோபமடைந்தான். மாறன் மன்னிப்பு கேட்டும், கதிர் அவனைப் பார்த்துத் திட்டிவிட்டுத் தனித்துச் சென்றான். அன்று மாலை, கதிர் தனது சைக்கிளை ஓட்டிச் செல்லும்போது ஒரு பள்ளத்தில் விழுந்து காலைக் காயப்படுத்திக் கொண்டான். அப்போது அங்கிருந்த மாறன், கதிரை ஓடி வந்து தாங்கிப் பிடித்தான். கதிரின் காயத்திற்குத் தேவையான முதலுதவியும் செய்தான். கதிர் முதலில் மாறன் செய்த தவறை நினைத்து வருத்தப்பட்டான். ஆனால், அந்தத் தருணத்தில் மாறன் காட்டிய அன்பையும் உதவியையும் பார்த்தபோது, பழைய கோபம் அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. மாறன் செய்த தவறை அவன் உடனே மறந்துவிட்டான். ஆனால், மாறன் அவனுக்குச் செய்த உதவிகளை அவன் எப்போதும் மறக்கவே இல்லை. அன்று முதல், கதிர் ஒரு நல்ல நண்பனாக மாறினான்.