நீதியின் தராசு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய ஆடு இருந்தது. ஒரு நாள், கதிரின் நெருங்கிய நண்பன் மாறன் அவனிடம் வந்து, 'கதிர், உன் ஆடு என் தோட்டத்தில் புகுந்து என் செடிகளைத் தின்றுவிட்டது, அதற்குப் பதிலாக ஒரு ஆப்பிள் வேண்டும்' என்று கேட்டான். கதிர் வருத்தத்துடன் ஆப்பிளைக் கொடுத்தான். சிறிது நேரம் கழித்து, கதிரின் எதிரியாகக் கருதப்படும் செல்வம் வந்தான். அவன் தவறுதலாக கதிரின் ஆட்டின் காலில் லேசாக மிதித்துவிட்டான். செல்வம் வருத்தப்பட்டு, 'மன்னித்துவிடு கதிர், நான் தெரியாமல் செய்துவிட்டேன்' என்றான். கதிர் யோசித்தான். மாறன் நண்பன் என்பதால் அவனுக்குச் சலுகை கொடுக்கலாமா? அல்லது செல்வம் எதிரி என்பதால் அவனிடம் கோபப்படலாமா? கதிர் நிதானமாகச் சொன்னான், 'மாறன், நீ கேட்ட ஆப்பிள் நீயே தேடிக்கொள்ளும் அளவுக்குப் பெரியது அல்ல, ஆனால் நீ கேட்டதால் கொடுத்தேன். செல்வம், நீ தெரியாமல் செய்ததால் உன்னை நான் மன்னிக்கிறேன், ஆனால் நீ என் ஆட்டைப் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும்.' கதிர் நண்பனுக்கும், எதிரிக்கும், முன்பின் தெரியாதவர்களுக்கும் சமமான நீதியைக் கடைப்பிடித்தான். அவன் காட்டிய இந்தச் சமநிலை அவனது பெரிய குணத்தைக் காட்டியது.