அன்பின் மலை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். மாறன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; சிறு சிறு விஷயங்களுக்குக் கூட அவன் எளிதில் கோபமடைந்து விடுவான். ஒரு நாள், கிராமத்து திருவிழாவிற்குச் செல்லும் வழியில், ஒரு சிறுவன் தெரியாமல் மாறனின் புதிய ஆடையை அழுக்கு செய்துவிட்டான். அந்தச் சிறுவன் பயந்து நடுங்கினான். மாறனின் முகம் சிவந்தது, அவன் கத்தத் தொடங்கினான். ஆனால், அப்போது அவனது தந்தை கண்ணன் அவனது கையைப் பிடித்து மென்மையாகத் தடுத்தார். 'மாறன், கோபப்படுவது எளிது, ஆனால் நம்மை நாமே கட்டுப்படுத்திக் கொள்வதே உண்மையான பலம்' என்றார் கண்ணன். மாறன் ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தான். அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்துவிட்டு, அந்தச் சிறுவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். 'பரவாயில்லை தம்பி, இது ஒன்றும் பெரிய விஷயம் இல்லை' என்று கூறி அவனைத் தேற்றினான். அந்தச் சிறுவனின் கண்களில் தெரிந்த நிம்மதியைக் கண்டபோது, மாறன் தனக்குள் ஒரு பெரிய வெற்றியைக் கண்டான். அன்று அவன் உணர்ந்தான், ஒரு மலையை விடப் பெரியது தன் மனக்கட்டுப்பாடு என்று.