மதிப்பும் நற்பண்பும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை அந்த ஊரின் மிகச்சிறந்த ஆசிரியராக இருந்தார். சோமு மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; மற்றவர்களைக் கேலி செய்வது. ஒரு நாள், பள்ளியில் ஒரு புதிய மாணவன் வந்தான். அவன் கொஞ்சம் மெதுவாகப் பேசினான். இதைப் பார்த்த சோமு, மற்ற மாணவர்களிடம் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்து கேலி செய்தான். வகுப்பறை முழுவதும் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது. அந்தப் புதிய மாணவன் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தான். அடுத்த நாள், சோமு ஒரு முக்கியமான கணிதப் போட்டியில் கலந்து கொண்டான். அவன் நன்றாகப் படித்திருந்தும், பதற்றத்தில் ஒரு முக்கியமான சூத்திரத்தை மறந்துவிட்டான். சோமு பயந்து போனான். ஆனால், அவனது தந்தை அவனிடம் சொன்னார், 'மகனே, அறிவை மறப்பது தவறுதான், ஆனால் மீண்டும் படித்து அதைத் திருத்திக் கொள்ளலாம். ஆனால், ஒரு மனிதனின் ஒழுக்கத்தையும், பிறரை மதிக்கும் பண்பையும் இழந்தால், அவன் எவ்வளவு பெரிய அறிஞனாக இருந்தாலும் அவனது மதிப்பும் மரியாதையும் அழிந்துவிடும்.' சோமு தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் அந்தப் புதிய மாணவனிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். அன்று முதல், அவன் அறிவோடு நற்பண்பையும் சேர்த்து வளர்த்துக் கொண்டான்.