ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் நேர்மையானவன் மற்றும் கடின உழைப்பாளி. கண்ணனின் நண்பன் ரவி, அந்த ஊரின் பெரிய செல்வந்தரின் மகனான அருணின் நண்பன். ஒருமுறை, ரவி ஒரு செய்தியைச் சொன்னான், 'கண்ணன், அந்த செல்வந்தரின் மனைவி மிகவும் அன்பானவர் மற்றும் அழகானவர். அவரிடம் பேசுவது நமக்கு ஒரு பெருமை.' கண்ணன் ரவியைப் பார்த்து மென்மையாகச் சிரித்தான். 'ரவி, ஒருவருடைய இல்லறத்தையும், அவர்களின் உறவுகளையும் மதிப்பதுதான் உண்மையான பண்பு. மற்றவர் மனைவியைப் பற்றித் தவறாக எண்ணுவது அல்லது அவரைப் பற்றிப் பேசுவது ஒருபோதும் பெருமைக்குரியதல்ல,' என்றான் கண்ணன்.
சில நாட்கள் கழித்து, கிராமத்தில் ஒரு திருவிழா நடந்தது. அங்கு பலரும் ஆடம்பரமாகத் தங்கள் குடும்பங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ரவி மீண்டும் கண்ணனிடம் வந்து, செல்வந்தரின் குடும்பத்தைப் பற்றித் தவறான கருத்துக்களைக் கூறத் தொடங்கினான். ஆனால் கண்ணன், அந்தச் சூழலில் அமைதியாக இருந்தான். அவன் தனது வேலையில் கவனம் செலுத்தினான் மற்றும் மற்றவர்களின் குடும்பத் தனிமனித உரிமைகளை மதித்தான். கண்ணனின் இந்தத் தெளிவான மனநிலை மற்றும் ஒழுக்கம், ஊர் பெரியவர்களால் பாராட்டப்பட்டது. அவன் வெறும் உடல் வலிமையால் உயர்ந்தவன் அல்ல, தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்தும் வலிமையால் உயர்ந்தவன் என்பதை அனைவரும் உணர்ந்தனர்.
