அன்பின் நிதானம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; சிறு கோபம் வந்தாலும் உடனே கத்திவிடுவான். ஒரு நாள், கதிரின் தந்தை ஒரு மண்பாண்டக் கலைஞர். அவர் மிகவும் பொறுமையுள்ளவர். ஒரு திருவிழாவிற்காக கதிர் தனது தந்தையுடன் சேர்ந்து அழகான களிமண் பொம்மைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தான். அப்போது, பக்கத்து வீட்டு சிறுவன் ஒருவன் விளையாட்டாக வந்து கதிர் செய்த ஒரு அழகான பொம்மையை கீழே தள்ளி உடைத்துவிட்டான். கதிர் ஆத்திரமடைந்தான். அவன் அந்தச் சிறுவனைத் தாக்கப் போனான், கத்தத் தொடங்கினான். ஆனால், அவனது தந்தை மென்மையாக கதிரின் கையைப் பிடித்துத் தடுத்தார். 'கதிர், கோபத்தில் நீ செய்யும் செயல் உன்னுடைய அழகையும், உன்னுடைய திறமையையும் அழித்துவிடும். அமைதியாக இரு,' என்றார் தந்தை. கதிர் முதலில் வருத்தப்பட்டாலும், மெல்லத் தன் கோபத்தைக் குறைத்துக் கொண்டான். அவன் அந்தச் சிறுவனைத் திட்டவில்லை, மாறாக அமைதியாகச் சென்று மற்ற பொம்மைகளைச் செய்யத் தொடங்கினான். சில நாட்கள் கழித்து, அந்தச் சிறுவன் தன் தவறை உணர்ந்து, கதிரிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, அவனுக்குப் புதிய களிமண் கொண்டு வந்தான். கதிரின் அந்த அமைதி, அவனது மதிப்பையும் அவனது கலைத் திறனையும் கிராமத்தில் உயர்த்தியது. கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தியதால் கதிர் ஒரு சிறந்த கலைஞனாகப் புகழப்பட்டான்.