ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன். அவனது நண்பன் வினோத் எப்போதும் கோபக்காரன். ஒருநாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் கதிர் ஒரு அழகான மண்பாண்டத்தை வைத்திருந்தான். வினோத் வேண்டுமென்றே வந்து, "இது எவ்வளவு கேவலமான பாண்டம்! இதைப் பார்த்தால் அருவருப்பாக இருக்கிறது" என்று கத்தியபடி ஏளனம் செய்தான்.
கிராமத்தினர் அனைவரும் கதிரைப் பார்த்தனர். கதிரின் கண்கள் கலங்கின, அவனுக்கு மிகவும் கோபம் வந்தது. அவன் வினோத்தைப் பார்த்து பதிலுக்குத் திட்டித் தீர்க்கலாம் என்று நினைத்தான். ஆனால், அவன் ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடித் தன் மூச்சைக் கவனித்தான். கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான். அவன் வினோத்தைப் பார்த்து மென்மையாக, "பரவாயில்லை வினோத், உனக்கு இது பிடிக்கவில்லை என்றால் நான் இதை எடுத்துச் செல்கிறேன்" என்று கூறிவிட்டு அமைதியாக அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
கதிரின் இந்த அமைதியைக் கண்ட பெரியவர்கள் வியந்து போனார்கள். கோபக்காரன் கத்தினாலும், கதிர் தன் மனத் தூய்மையை இழக்கவில்லை. அவனது பொறுமையைக் கண்டு வினோத் தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தான். கதிரின் அமைதி ஒரு பெரிய போரைத் தடுத்தது.
