கதிர் மற்றும் மாயக் கண்ணாடி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் ரவி என்ற இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் அமைதியாகவும், மற்றவர்கள் செய்யும் நல்ல விஷயங்களைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைபவனாகவும் இருப்பான். ஆனால் ரவிக்கு ஒரு குணம் உண்டு; மற்றவர்கள் முன்னேறினால் அவனுக்குள் ஒருவித எரிச்சல் ஏற்படும். ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவில், ரவி மிக அழகாக ஒரு மண்பாண்டம் செய்தான். ஊரே ரவியைப் புகழ்ந்தது. இதைப் பார்த்த கதிர் மகிழ்ச்சி அடைந்தான், ஆனால் ரவிக்குத் தன் புகழ் குறையும் என்று பயம் வந்துவிட்டது. 'கதிர் இவ்வளவு அழகாகப் பேசுகிறானே, அடுத்த முறை அவன்தான் சிறந்தவனாகத் தெரிந்துவிடுவானே' என்று ரவி பொறாமையில் மூழ்கினான். அடுத்த நாள், கதிர் மிகவும் கவனமாகச் செய்த ஒரு ஓவியத்தை, ரவி தெரியாமல் கிழித்துவிட்டான். கதிர் வருத்தத்துடன் பார்த்தான், ஆனால் ரவி முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை இருந்தது. ஆனால், அந்தச் செயல் ரவியின் மனதை நிம்மதியற்றதாக மாற்றியது. ரவிக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. அவன் செய்த தவறு அவனுக்குள் ஒரு பாரமாக இருந்தது. இறுதியில், ரவி தன் தவறை உணர்ந்து கதிரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். 'மற்றவர்களைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட்டுத் தவறு செய்வது, நம்முடைய நிம்மதியையே அழித்துவிடும்' என்பதை அவன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.