ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை மாரி என்பவரும் வசித்து வந்தனர். மாரி ஒரு ஏழை விவசாயி, ஆனால் மிகவும் நேர்மையானவர். ஒரு நாள், மாரி தனது வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது, மண்ணுக்கு அடியில் ஒரு பழைய உலோகப் பெட்டியைக் கண்டெடுத்தார். அதைத் திறந்து பார்த்தபோது, அதில் நிறைய தங்கக் காசுகள் இருந்தன.
அருகில் இருந்த வேலையாள் ரவி, "ஐயா, இதை நீங்கள் வைத்துக் கொள்ளலாம், யாருக்கும் தெரியாது!" என்று ஆசை வார்த்தை பேசினான். ஆனால் மாரி அமைதியாக இருந்தார். "இது என்னுடைய உழைப்பால் வந்ததல்ல ரவி. இது யாருடையதோ, அதைத் தேடிச் சென்று ஒப்படைப்பதே அறம்," என்றார்.
மாரி அந்தப் பெட்டியையும் அதில் இருந்த விவரங்களையும் கிராமத் தலைவரிடம் ஒப்படைத்தார். அந்தப் பெட்டி பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காணாமல் போன ஒரு பெரிய வணிகரின்து என்பது தெரியவந்தது. அந்த வணிகர் மாரியின் நேர்மையைக் கண்டு நெகிழ்ந்து போனார். அவர் மாரிக்குத் தேவையான நிலத்தையும், அவனது குடும்பத்தின் எதிர்காலத்திற்குத் தேவையான வசதிகளையும் தானமாக வழங்கினார். சோமு தன் தந்தையைப் பார்த்து பெருமிதம் கொண்டான். மற்றவர் பொருளுக்கு ஆசைப்படாதவர்களுக்கு, செல்வம் தானாகவே வந்து சேரும் என்பதை சோமு அன்று புரிந்து கொண்டான்.
