ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் மாறன் கொஞ்சம் பொறாமை குணம் கொண்டவன். ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, கதிர் ஒரு அழகான மரவேலைப்பாடுகள் கொண்ட ஒரு சிறிய பெட்டியைச் செய்தான். அதைப்பார்த்த மற்றவர்கள் கதிரைப் பாராட்டினார்கள். இதைப் பார்த்த மாறன், கதிரின் மனதிற்குள் பொறாமை கொண்டான்.
மாறன் மற்றவர்களிடம் சென்று, 'கதிர் அந்தப் பெட்டியைச் செய்யவில்லை, அவன் பழைய மரங்களை வைத்து ஏமாற்றினான், அவன் ஒரு திறமையற்றவன்' என்று ரகசியமாகப் பேசினான். இதனால் மக்கள் கதிரைப் பற்றித் தவறாக நினைக்கத் தொடங்கினார்கள். அடுத்த நாள், கதிர் மாறனிடம் வந்தபோது, மாறன் முகத்தில் ஒரு பெரிய சிரிப்புடன், 'எப்படி இருக்கிறாய் நண்பா?' என்று கேட்டான். கதிரின் முகத்தில் இருந்த அந்தப் பொய் சிரிப்பைக் கண்ட கதிர், உள்ளுக்குள் மிகுந்த கவலையடைந்தான். மாறன் ஒருபுறம் கதிரைத் தூற்றியும், மறுபுறம் அவனிடம் சிரித்துப் பேசியதும் கதிரின் மனதை மிகவும் காயப்படுத்தியது. இறுதியில், மாறனின் உண்மை வெளியே தெரிய, அவன் தன் தவறை உணர்ந்து வருந்தினான். உண்மையான நட்பு என்பது முகத்திற்கு நேராகப் பேசுவதே தவிர, பின்னால் பேசுவதல்ல என்று அவன் புரிந்துகொண்டான்.
