ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் மற்றவர்களைப் பற்றிப் பேசும் குணம் கொண்டவன். ஒருநாள், ஊர் திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, கதிர் மற்றவர்கள் இல்லாத நேரத்தில் மாறனைப் பற்றித் தவறாகப் பேசினான். 'மாறன் எப்போதும் மெதுவாகவே வேலை செய்வான், அவனால் எதையும் சரியாகச் செய்ய முடியாது' என்று மற்றவர்களிடம் கூறினான்.
இந்தக் கருத்தைக் கேட்ட மற்றவர்கள் மாறனைப் பற்றித் தவறான எண்ணம் கொள்ளத் தொடங்கினர். மாறன் இதைக் கேட்டு மிகவும் வருத்தமடைந்தான். ஆனால் அவன் கதிரிடம் சண்டையிடவில்லை. மாறன் அமைதியாகத் தன் வேலையைத் தொடர்ந்தான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, கிராமத்தில் ஒரு பெரிய வேலை உருவானது. கதிர் அந்த வேலையைச் செய்யத் தடுமாறினான், ஆனால் மாறன் தனது பொறுமையாலும், திறமையாலும் அந்த வேலையை மிகச் சிறப்பாகச் செய்து முடித்தான்.
அப்போதுதான் மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்தது, கதிர் சொன்னது தவறு என்று. கதிரின் பேச்சால் மாறன் அவமானப்பட்டாலும், மாறனின் நற்பண்புகளும் அவன் செய்த நற்செயல்களும் அவனை ஊர் மக்கள் மத்தியில் உயர்த்தி வைத்தன. கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தான். பிறரைப் பற்றிப் புறம் பேசுபவர்களை விட, நற்செயல்கள் செய்பவர்களையே உலகம் போற்றும் என்பதை மாறன் நிரூபித்தான்.
