அன்பின் மௌனம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் ஒரு பழக்கம் இருந்தது; எதற்கெடுத்தாலும் தேவையில்லாமல் பேசிக்கொண்டே இருப்பான். மற்றவர்கள் பேசும் போது கூட, இடையில் புகுந்து அர்த்தமற்ற கதைகளையும், மற்றவர்களைக் கிண்டல் செய்யும் விஷயங்களையும் பேசுவான். ஒரு நாள், அந்த ஊரின் பெரியவர் தாத்தா ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றி கிராம மக்களிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது கதிர், தாத்தா சொல்வதைக் கேட்காமல், அங்கிருந்த ஒரு சிறிய விஷயத்தைப் பற்றித் தேவையில்லாமல் சத்தமாகப் பேசத் தொடங்கினான். இதனால் தாத்தாவின் பேச்சும், அந்த முக்கியமான செய்தியும் தடைபட்டது. மக்கள் கதிரைப் பார்த்து வருத்தத்துடன் திரும்பினர். கதிர் அன்று உணர்ந்தான், அவன் பேசிய வார்த்தைகள் எவருக்கும் பயன் தராதவை என்பதால், மக்கள் அவனை ஒரு பண்பற்றவனாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறார்கள் என்று. அன்று முதல், கதிர் எப்போது பேச வேண்டும், எப்போது மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்று கற்றுக்கொண்டான். அவன் பேசும் வார்த்தைகள் இனி மற்றவர்களுக்குத் தேவைப்படும் அல்லது மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்று முடிவு செய்தான்.