வெற்று வார்த்தைகளும் உண்மையான மதிப்பும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் தான் பெரிய வீரன் என்றும், தான் செய்த சாதனைகளைத் தம்பட்டம் அடித்துக் கொண்டும் இருப்பான். 'நாளை நான் ஒரு பெரிய மலையைத் தாண்டி வருவேன்', 'என்னால் ஒரு பெரிய நதியைக் கடக்க முடியும்' என்று ஊர் மக்களிடமே அடிக்கடி சொல்லுவான். மக்கள் அவன் பேச்சைக் கேட்டு வியப்பார்கள், ஆனால் அவன் எதையும் செய்து காட்டுவதில்லை. மாறன் மட்டும் அமைதியாகத் தன் வேலையைப் பார்ப்பான். ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. அப்போது ஒரு போட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. கதிர் மிகுந்த தன்னம்பிக்கையுடன், 'நான் எளிதாகவே வெற்றி பெறுவேன்' என்று சத்தமாகச் சொன்னான். ஆனால், போட்டி தொடங்கியதும் அவனால் ஒரு சிறிய தூரத்தைக் கூட வேகமாக ஓட முடியவில்லை. அவன் சொன்னது போலச் சத்தமாகப் பேசுவதோடு நின்றுவிட்டான். மாறன் மட்டும் விடாமுயற்சியுடன் ஓடிப் பந்தயத்தில் வெற்றி பெற்றான். அப்போது ஊர் பெரியவர் கதிரிடம் சொன்னார், 'கதிர், வெறும் வார்த்தைகளால் உன்னை ஒரு வீரனாகக் காட்ட முடியாது. செயலில்லாத சொற்கள் வெறும் தூசு போன்றது. செயல்களால் நிரூபிப்பவனே உண்மையான மனிதன்.' கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் சொல்லில் மட்டும் இல்லாமல் செயலில் கவனம் செலுத்துவதாகக் கூறினான்.