அன்பின் மௌனம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது; எதற்கெடுத்தாலும் தேவையில்லாத பேச்சுகளைப் பேசுவது. ஒருநாள், அவனது தாத்தா ஒரு பெரிய மரம் வளர்த்துக்கொண்டிருந்தார். கதிர் தன் நண்பர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, தெரியாமல் தாத்தாவின் செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்ற மறந்தான். இதைப் பார்த்த மற்ற நண்பர்கள், 'தாத்தா இப்போது கதிரைத்தான் திட்டுவார், கதிர் எப்போதும் கவனக்குறைவாக இருப்பான்' என்று கிண்டல் செய்தனர். கதிர் கோபமடைந்து, 'தாத்தா உண்மையில் அப்படி இல்லை, அவர் எப்போதும் சரியாகத்தான் செய்வார்' என்று தற்காத்துக் கொள்ள முயன்றான். ஆனால், அந்தத் தேவையற்ற விவாதம் ஒரு பெரிய சண்டையாக மாறியது. இதைப் பார்த்த தாத்தா, கதிரை அழைத்துச் சென்றார். அவர் ஒரு சிறிய பாத்திரத்தில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து, அதில் ஒரு துளி மை கலந்தார். 'கதிர், இந்தத் தண்ணீரில் நீ உன் முகம் பார்க்க முடியுமா?' என்று கேட்டார். கதிர், 'இல்லை தாத்தா, எல்லாம் கருப்பாக இருக்கிறது' என்றான். தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'பேச்சு என்பது இந்த மை போன்றது. ஒருமுறை தேவையில்லாத அல்லது தவறான வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிட்டால், அது உன் மனதையும் மற்றவர்களின் எண்ணத்தையும் கருப்பாக்கிவிடும். அறிவார்ந்த மனிதர்கள் எப்போதுமே பயன் இல்லாத பேச்சுகளைத் தவிர்ப்பார்கள்.' அன்று முதல், கதிர் எப்போது பேசுவதற்கும் முன், 'இது பயன் தருமா?' என்று யோசிக்கத் தொடங்கினான். அவன் பேசும் வார்த்தைகள் இப்போது அமைதியாகவும், அர்த்தமுள்ளதாகவும் மாறின.