ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டக்கலை என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், அவனது நண்பன் முகிலன் அவனிடம் ஒரு சிறிய ரகசியத்தைச் சொன்னான். 'கதிர், உன் தோட்டத்தில் இருக்கும் அந்தப் புதிய செடியை நாம் கொஞ்சம் வெட்டி எடுத்துவிடலாமா? யாருக்கும் தெரியாது!' என்றான் முகிலன்.
கதிர் யோசித்தான். 'இல்லை முகிலன், அது மற்றவர்களுடையது. அதை எடுப்பது தவறு' என்று மறுத்துவிட்டான். ஆனால் முகிலன் விடவில்லை. 'ஒரு சிறிய செடி தானே? இதனால் யாருக்கும் பெரிய பாதிப்பு ஏற்படாது' என்று வற்புறுத்தினான். கதிர் ஒரு நிமிடம் தடுமாறினான். ஆனால், அவன் மனதில் ஒரு பயம் இருந்தது. ஒருவேளை இந்தத் தவறு செய்த பிறகு, அது அவனுக்குப் பெரிய சிக்கலைத் தருமோ என்று நினைத்தான்.
அடுத்த நாள், முகிலன் அந்தச் செடியைத் திருடிவிட்டான். ஆனால், அடுத்த சில நாட்களிலேயே முகிலன் மிகவும் கவலையாக இருந்தான். அவன் திருடிய செடி வாடிப் போனது மட்டுமல்லாமல், அந்தச் செடியை எடுத்ததால் அந்தத் தோட்டத்தின் மற்ற செடிகளும் காய்ந்து போயின. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, முகிலன் செய்த தவறு மற்றவர்களுக்குத் தெரியவந்தது. இப்போது கிராமத்தினர் முகிலனைப் பார்த்துப் பேசுவதற்கே அவன் பயப்படுகிறான். கதிர் இதைப் பார்த்துப் புரிந்துகொண்டான்: நெருப்பில் கையை வைத்தால் காயம் ஏற்படும், அது உடனே தெரியும். ஆனால், ஒரு தவறு அல்லது தீய செயல், ஒரு மனிதனின் குணத்தையும் அவன் வாழ்க்கையையும் மெல்ல மெல்ல அழித்துவிடும். அது நெருப்பை விடக் கொடியது.
