ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கரிகாலன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய பழக்கம் இருந்தது; விளையாடும்போது தவறு செய்துவிட்டு அதை மறைத்துவிடுவான்.
ஒரு நாள், கரிகாலன் தன் நண்பன் இளங்கோவுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக கரிகாலன் இளங்கோவின் புதிய மரக்கப்பலை உடைத்துவிட்டான். இளங்கோ அங்கில்லை. கரிகாலனுக்கு பயம் வந்துவிட்டது. 'இப்போதே சொல்லிட்டா திட்டுவாங்க, யாருக்கும் தெரியாமல் வச்சிடலாம்' என்று நினைத்துவிட்டு, அந்தப் பொம்மையை மறைத்து வைத்தான்.
அன்று இரவு கரிகாலனுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. அவன் மனதில் ஒரு பாரம் இருந்தது. 'நான் ஒரு கெட்ட காரியம் செய்துவிட்டேனே' என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. மறுநாள் காலை, அவன் தன் தந்தையிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறிவிட்டான். தன் தவறை ஒப்புக்கொண்டபோது அவனுக்குள் ஒரு பெரிய நிம்மதி பிறந்தது.
அவன் தந்தை அவனிடம் சொன்னார், 'மகனே, தவறு செய்வது மனித இயல்பு, ஆனால் அந்தத் தவறு செய்யாமல் இருப்பதும், செய்த தவறை மறைக்காமல் உண்மையைச் சொல்வதுமே உன்னை அழிவிலிருந்து காக்கும். தீய வழியில் செல்லாதவனே உண்மையான வெற்றியாளன்.' கரிகாலன் அன்று முதல் எந்தத் தவறும் செய்யாமல், நேர்மையாக வாழப் பழகிக்கொண்டான்.
