அன்பின் விலைமதிப்பற்ற பரிசு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை வேலுவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். வேலு ஒரு சாதாரண விவசாயி, ஆனால் ஊரில் உள்ள அனைவருக்கும் உதவி செய்வதில் அவர் பெயர் பெற்றவர். ஒரு நாள், கடும் மழை பெய்து கிராமத்தின் ஆற்றோரம் இருந்த ஒரு சிறிய குடிசை வீடு சரிந்து விழுந்தது. அதில் வாழ்ந்த முதியவர் மாணிக்கம் தாத்தா மிகவும் கஷ்டப்பட்டார். கதிரின் தந்தை வேலு, தன் சேமிப்பில் இருந்த பணத்தையும், தன் வயலில் இருந்த சில தானியங்களையும் எடுத்துச் சென்று மாணிக்கம் தாத்தாவின் புதிய வீட்டை கட்ட உதவினார். கதிர் இதைப் பார்த்து வியந்து கேட்டான், 'அப்பா, நாம் ஏன் நம்முடைய பொருள்களை மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும்? அது நமக்குத் தேவையில்லை அல்லவா?' வேலு புன்னகையுடன் சொன்னார், 'கதிர், நாம் சேர்த்த பணத்தை விட, ஒருவருடைய கண்ணீரைத் துடைக்கும்போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியும், நாம் செய்யும் உதவி மற்றவர் வாழ்வில் ஏற்படுத்தும் மாற்றமும் மிக உயர்ந்தது. இந்த உலகில் அல்லது தேவர் உலகத்தில்கூட, ஒருவருக்குத் தேவையான நேரத்தில் உதவும் இந்த நற்பண்பிற்கு ஈடு இணை ஏதுமில்லை.' சில ஆண்டுகள் கழித்து, கதிர் ஒரு பெரிய தொழிலதிபராக வளர்ந்தான். அவன் எவ்வளவு செல்வம் சேர்த்தாலும், தன் நண்பர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் உதவி செய்வதை ஒரு கடமையாகவே கருதினான். பிறருக்கு உதவும் பண்புதான் ஒரு மனிதனை உண்மையான மனிதனாக மாற்றுகிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.