ஊர் நடுவே ஒரு கனமரம்

பசுபதி ஒரு பெரிய விவசாயி. அவரிடம் நிறைய நிலங்களும், விளைச்சலும் இருந்தது. ஆனால், பசுபதி தன் செல்வத்தை வெறும் சேமிப்புக்காக மட்டும் பயன்படுத்தவில்லை. அவர் ஒரு அன்பான மனிதர். ஒருமுறை, அந்த ஊரில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மக்கள் உணவின்றி தவித்தனர். பசுபதி தன் தானியக் கிடங்குகளைத் திறந்து வைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், ஊர் மக்களுக்குத் தேவையான நீர் வசதிகளையும் செய்து கொடுத்தார். ஒரு சிறுவன் கேட்டான், 'ஐயா, உங்கள் செல்வம் தீர்ந்துவிடாதா?' என்று. பசுபதி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'செல்வம் என்பது சேர்த்து வைப்பதல்ல, அது மற்றவர்களுக்கு உதவும்போதுதான் முழுமையடைகிறது.' காலப்போக்கில், பசுபதியின் உதவி அந்த ஊரையே மீட்டெடுத்தது. அவர் ஒரு தனி மனிதராகப் பார்க்கப்படவில்லை; அந்த ஊரின் உயிர்நாடியாகவே மாறினார். ஒரு ஊரின் நடுவே இருக்கும் கனிகள் நிறைந்த மரம் எப்படி அனைவருக்கும் நிழலையும் உணவையும் தருகிறதோ, அதுபோல பசுபதியின் செல்வம் அந்த ஊருக்குப் பயன் தந்தது.