மண்ணில் மலர்ந்த புகழ்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன் மற்றும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன். கதிரின் தாத்தா ஒரு சிறந்த மருத்துவர். ஒருமுறை அந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய வறட்சி ஏற்பட்டது. மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். கதிர் தனது சிறு சேமிப்பைத் திரட்டி, தனது தாத்தாவுடன் சேர்ந்து மக்களுக்குத் தேவையான உணவையும் மருந்தையும் கொண்டு சேர்த்தான். அவன் செய்த உதவி கிராமம் முழுவதும் பரவியது. மக்கள் கதிரைப் புகழ்ந்து பேசினார்கள். பல ஆண்டுகள் கழித்து, கதிர் ஒரு பெரிய அறிஞனாக வளர்ந்தான். அவன் தனது அறிவை உலகிற்கே பயனுள்ள வகையில் பயன்படுத்தினான். ஒருமுறை ஒரு பெரிய விழா நடக்கும்போது, ஒரு முதியவர் கதிரைப் பார்த்துச் சொன்னார், 'கதிர், நீ இந்த பூமியில் இவ்வளவு பெரிய புகழைப் பெற்றுவிட்டாய். நீ செய்த நற்செயல்கள் இந்த மண்ணையே உன்னைப் போற்றும் படி செய்துவிட்டன. இப்போது நீ தேடிச் சென்றாலும், சொர்க்கத்து தேவர்கள் உன்னைப் போற்றத் தேவையில்லை, ஏனெனில் இந்த உலகமே உனக்குத் தஞ்சமளித்துவிட்டது.' கதிர் புன்னகைத்தான். அவன் தேடிய புகழை விட, அவன் செய்த நற்செயல்களால் கிடைத்த இந்தத் திருப்தியே மிக உயர்ந்தது என்று அவன் உணர்ந்தான்.