ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு சிறந்த மரம் வளர்ப்பவர். கதிர் எப்போதும் தன் தந்தையைப் பார்த்து வியந்து பார்ப்பான். ஒரு நாள், கதிர் தன் தந்தையிடம் கேட்டான், 'அப்பா, நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு கடினமாக உழைக்கிறீர்கள்? மற்றவர்கள் உங்களை மதிக்கிறார்கள், ஆனால் நீங்கள் எதற்கும் புகழடையவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.'
அப்போது தந்தை புன்னகைத்து, 'கதிர், புகழ் என்பது மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றிப் பேசுவது மட்டுமல்ல, நாம் செய்த நல்ல காரியங்கள் இந்த உலகத்தில் நீங்காமல் இருப்பதே புகழ். நான் இன்று நடும் இந்தச் சிறிய செடி, நாளை ஒரு பெரிய மரமாக வளர்ந்து பலருக்கு நிழல் தரும். அந்த நிழல் தான் என் புகழ்.' என்றார்.
சில ஆண்டுகள் கழிந்தன. கதிர் வளர்ந்து பெரியவனானான். அவன் ஒரு சிறந்த மருத்துவனாக மாறினான். ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரிய நோய் பரவியபோது, கதிர் தன் செல்வத்தையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் ஊர் மக்களுக்கு இலவசமாக சிகிச்சை அளித்தான். அவன் செய்த உதவியால், ஊரே அவனைக் கொண்டாடியது. கதிர் இப்போது வெறும் மருத்துவர் மட்டுமல்ல, மக்களின் அன்புக்குரிய நாயகன். அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான், தன் தந்தை சொன்னது எவ்வளவு உண்மை என்று. ஒரு மனிதன் இந்த உலகிற்கு வரும்போது, வெறும் மூச்சிற்காக மட்டும் வாழாமல், பிறருக்குப் பயன்படும் நற்பண்புகளுடன் வாழ வேண்டும் என்பதே அவன் கற்றுக்கொண்ட பாடம்.
