அன்பின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன்; தன் நண்பர்களுக்கும், விலங்குகளுக்கும் எப்போதும் உதவி செய்வான். ஒரு நாள், கிராமத்திற்குப் புதியதாக வந்த ஒரு முதியவர், பசியால் வாடினார். மாறன் தன் கைவசம் இருந்த மிகச்சிறிய உணவை, தயக்கமின்றி அந்த முதியவருக்குக் கொடுத்தான். இதைப் பார்த்த மற்ற சிறுவர்கள், 'உனக்குத் தான் பசிக்கிறதே, ஏன் கொடுக்கிறாய்?' என்று கேலி செய்தனர். ஆனால் மாறன் புன்னகையுடன், 'மற்றவர் பசி தீர்ந்தால் என் மனம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்' என்றான். காலங்கள் கடந்தன. மாறன் வளர்ந்து பெரியவனானான். ஒருமுறை அவன் ஒரு பெரிய இக்கட்டான சூழ்நிலையில் சிக்கியபோது, அவன் சிறுவயதில் செய்த அந்தத் தானமும், காட்டிய கருணையும் அவனைத் தேடி வந்தன. அவனுக்குத் தெரியாமல் அவன் செய்த உதவி, ஒரு பெரிய நன்மையாகத் திரும்பி வந்து அவனைத் துன்பத்திலிருந்து காப்பாற்றியது. உலகம் முழுவதும் உள்ள காற்று மற்றும் இந்த மண், அன்பானவர்களுக்குத் துன்பம் நெருங்காது என்பதற்குச் சாட்சியாகத் திகழ்கின்றன.