அன்பும் அறமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு மிகவும் அன்பானவர், ஊரில் உள்ள அனைத்து விலங்குகளிடமும், மக்களிடமும் கருணையோடு நடந்து கொள்வார். ஆனால், பக்கத்து ஊரைச் சேர்ந்த ரவி என்ற வணிகர் மிகவும் கண்டிப்பானவர் மற்றும் இரக்கமற்றவர். ஒருமுறை, கடும் வறட்சியால் கிராமத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய நாய் மிகவும் பசியால் வாடியது. அந்த நாய் சோமுவின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது. சோமு உடனே தன் உணவில் பாதியை அந்த நாய்க்கு அளித்தார். ஆனால், ரவி அந்த நாயைப் பார்த்தபோது, 'இது என் பாதையைத் தடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது, இதைத் துரத்திவிடு!' என்று கோபத்துடன் கத்தினார். நாயின் கண்களில் தெரிந்த வலியைப் பார்த்த கதிர், 'அப்பா, நாம் ஏன் இப்படிச் செய்கிறோம்?' என்று கேட்டான். சோமு மென்மையாக, 'கதிர், மற்றவர்கள் படும் துன்பத்தைப் பார்க்காமல் இருப்பது, நாம் செய்த தவறை மீண்டும் செய்வது போன்றது. கருணை இல்லாத வாழ்க்கை அர்த்தமற்றது' என்றார். சில காலம் கழித்து, ரவி ஒரு பெரிய வணிகப் பயணத்தில் சென்றபோது, வழியில் ஒரு சிறிய விபத்தில் சிக்கித் தவித்தார். அப்போது யாரும் அவருக்கு உதவ முன்வரவில்லை, ஏனெனில் அவர் எப்போதும் மற்றவர்களிடம் கடுமையாகவே நடந்து கொண்டார். ஆனால், சோமுவின் குடும்பம் அந்தப் பாதையில் சென்றபோது, அவர்கள் தவித்த ஒரு முதியவருக்கு உதவியது போலவே, ரவியின் நிலைமையைப் பார்த்து இரக்கப்பட்டு அவருக்குத் தேவையான உதவியைச் செய்தனர். ரவி அப்போதுதான் உணர்ந்தார், தான் மற்றவர்களிடம் காட்டிய கருணையின்மையே இன்று தனக்குத் திரும்ப வந்துள்ளது என்று. அன்பே வாழ்வின் மிகப்பெரிய அறம் என்பதை அவர் புரிந்து கொண்டார்.