அன்பின் செல்வம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது; அவனுக்கு மற்றவர்கள் மீது இரக்கம் என்பதே தெரியாது. ஒரு நாள், அவன் தனது புதிய விளையாட்டுப் பந்தைத் தள்ளிக் கொண்டு ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு சிறிய பறவை சிறகுget அடிபட்டுத் தவிப்பதைக் கண்டான். கதிரின் நண்பன் மாறன், 'கதிர், அந்தப் பறவைக்கு உதவி செய்வோம், அதன் சிறகைச் சரி செய்வோம்' என்று கூறினான். ஆனால் கதிர், 'எனக்கு நேரமில்லை, என் பந்துதான் முக்கியம்' என்று அலட்சியமாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றான். சில நாட்கள் கழித்து, கதிர் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் விழுந்துவிட்டான். அவனது கால் பலமாக அடிபட்டது. அவனால் எழுந்து நடக்க முடியவில்லை. உதவி கேட்டு கத்தினான், ஆனால் யாரும் வரவில்லை. அப்போது, அதே பறவை தன் கூட்டத்தோடு வந்து கதிரின் அருகில் அமர்ந்தது. அந்தப் பறவை கடித்த ஒரு சிறிய பழத்தைத் தந்து கதிரின் பசியைத் தீர்த்தது. அந்தப் பறவையின் அன்பைக் கண்ட கதிரின் மனம் மாறியது. அவன் மெதுவாகத் தள்ளாடி எழுந்து வீட்டிற்குச் சென்றான். அன்று முதல், கதிர் தன் வசமுள்ள அனைத்தையும் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கத் தொடங்கினான். அவனிடம் பணம் இல்லாவிட்டாலும், அவனது அன்பால் கிராமமே அவனுக்குத் துணை நின்றது.