அன்பின் கண்ணாடியும் ஆத்மாவின் உணர்வும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் எப்போதுமே சுறுசுறுப்பாகவும், விலங்குகள் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டவனாகவும் இருப்பான். ஒரு நாள், ஊர் திருவிழாவின் போது, கதிரின் நண்பர்கள் அனைவரும் இறைச்சி உணவுகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். கதிரும் ஆர்வத்துடன் அவர்களோடு சேர்ந்து சாப்பிட விரும்பினான். அப்போது அவனது தாத்தா, கதிரை மெதுவாக அழைத்துச் சென்று ஒரு சிறிய புண் பட்ட கையைத் தன் காட்டியபடி கேட்டார், "கதிர், ஒருவருக்கு உடலில் புண் ஏற்பட்டால் அதை நாம் எப்படிப் பார்ப்போம்?" கதிர் சொன்னான், "மிகவும் அருவருப்பாக இருக்கும் தாத்தா, அதைத் தொடக்கூடத் தோன்றாது." தாத்தா புன்னகைத்துவிட்டுச் சொன்னார், "அதேபோலத்தான், மற்ற உயிர்களின் உடலையும் நாம் வெறும் உணவாகப் பார்க்கக்கூடாது. அந்த உடலுக்குள்ளும் ஒரு உயிர் துடிக்கிறது. ஒரு உடலில் ஏற்படும் புண்ணை நாம் எப்படித் தவிர்க்க விரும்புகிறோமோ, அதேபோல மற்ற உயிர்களின் உடலைத் துன்புறுத்தி உண்பதையும் தவிர்க்க வேண்டும்." கதிர் அன்று முதல் விலங்குகளை வெறும் உணவாகப் பார்க்காமல், அவை தன் நண்பர்கள் போல உயிர் உள்ள உயிரினங்களாகப் பார்க்கத் தொடங்கினான். அவனது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய அமைதியும் கருணையும் பிறந்தது.