வேஷமும் உண்மையும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒருவன் இருந்தான். அவன் பார்ப்பதற்கு மிகவும் அமைதியானவன் போல நடித்துக் கொண்டே இருப்பான். ஆனால், உள்ளுக்குள் அவன் மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யும் குணம் கொண்டவன். ஒருமுறை, அந்த ஊரில் ஒரு பெரிய கோவில் திருவிழா நடந்தது. சோமு, ஒரு பெரிய துறவியைப் போல வேடம் போட்டுக்கொண்டு, மக்கள் மத்தியில் மிகுந்த மரியாதையைப் பெற்றான். மக்கள் அவனைப் பார்த்து 'அடடா, எவ்வளவு பெரிய பக்தர்!' என்று போற்றினார்கள். இந்த மரியாதையைப் பயன்படுத்தி, சோமு மக்களின் பணத்தைத் திருடத் தொடங்கினான். அவன் ஒரு துறவியாகத் தன்னைத் தானே காட்டிக்கொண்டதால், யாரும் அவனைச் சந்தேகிக்கவில்லை. ஒரு நாள், ஒரு சிறுவன் கதிர், சோமு ஒரு பெரியவரின் பையைத் திருடுவதைக் கண்டான். கதிர் பயந்தாலும், உண்மையைச் சொல்லத் துணிந்தான். ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து சோமுவின் முகமூடியைக் கழற்றினார்கள். ஒரு வேட்டைக்காரன் புதருக்குள் ஒளிந்து கொண்டு பறவைகளைத் திருடுவது போல, சோமுவும் பக்தன் என்ற வேடத்திற்குள் ஒளிந்து கொண்டு தீய செயல்களைச் செய்தான் என்பது தெரிந்தது. சோமுவின் உண்மை முகம் தெரிந்ததும், மக்கள் அவனைத் தடுத்தார்கள். அவன் செய்த தவறுக்காக ஊரிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டான். உண்மையான பக்தி என்பது வேடத்தில் இல்லை, அது நம் செயல்களில் இருக்கிறது என்பதை ஊர் மக்கள் உணர்ந்தார்கள்.