மனதின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பொம்மைகள் என்றால் உயிர். ஒருநாள், அவனது நண்பன் முகிலன் ஒரு புதிய, மின்னும் நீல நிறக் கார் பொம்மையைக் கொண்டு வந்தான். அதைப்பார்த்ததும் கவினுக்குள் ஒரு ஆசை பிறந்தது. 'முகிலன் விளையாட்டை முடித்துவிட்டுச் சென்றால், இதைத் திருடிவிடலாமா?' என்று அவன் மனம் மெல்லத் தூண்டியது. அவன் அந்தப் பொம்மையைத் தொடவில்லை, ஆனால் அந்த எண்ணம் அவன் மனதிற்குள்ளேயே ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. அன்று இரவு கவினுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. அவன் மனதிற்குள் ஒரு பாரம் இருந்தது. 'நான் திருடவில்லை, ஆனால் திருட வேண்டும் என்று நினைத்தேனே, அது சரியா?' என்று அவன் வருந்தினான். அடுத்த நாள் காலை, கவின் முகிலனிடம் சென்று, 'நேற்று உன் பொம்மையைப் பார்த்தபோது என் மனம் தவறான எண்ணம் கொண்டது, அதற்காக என்னை மன்னித்துவிடு' என்று உண்மையைச் சொன்னான். முகிலன் சிரித்துக்கொண்டே, 'பரவாயில்லை கவின், நீ அதைச் செய்யாமல்விட்டதே பெரிய விஷயம்' என்றான். கவினின் மனம் அன்று முதல் மிகவும் லேசாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.