அன்பான உண்மை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுட்டித்தனம் கொண்டவன், ஆனால் எப்போதும் உண்மையைச் சொல்ல முயற்சிப்பான். ஒரு நாள், கவினின் நண்பன் முகிலன் ஒரு அழகான மரவேலை செய்த பொம்மையைச் செய்திருந்தான். கவின் விளையாடும்போது தெரியாமல் அந்தப் பொம்மையை உடைத்துவிட்டான். முகிலன் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்த கவினுக்குப் பயமாக இருந்தது. 'நான் தான் உடைத்தேன் என்று சொன்னால் முகிலன் கோபப்படுவான், அல்லது அம்மா திட்டுவார்கள்' என்று நினைத்தான். ஆனால், அவன் மனதில் ஒரு குரல் கேட்டது. அவன் முகிலனிடம் சென்று, 'முகிலா, என்னை மன்னித்துவிடு. நான் விளையாடும்போது தெரியாமல் உன் பொம்மையை உடைத்துவிட்டேன்' என்று உண்மையைச் சொன்னான். முகிலன் முதலில் வருத்தப்பட்டாலும், கவின் உண்மையைச் சொன்னதைக் கண்டு அவனது கோபம் குறைந்தது. 'நீ பொய் சொல்லாமல் உண்மையைச் சொன்னதுதான் எனக்கு முக்கியம் கவின்' என்று முகிலன் கூறினான். கவின் அந்தத் தவறுக்காக முகிலனிடம் ஒரு புதிய பொம்மை செய்ய உதவினான். அந்தத் தருணத்தில் கவின் ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான்: உண்மை என்பது வெறும் உண்மைகளைச் சொல்வது மட்டுமல்ல, அது மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு தராத வகையில் மென்மையாகவும் அன்பாகவும் இருக்க வேண்டும்.