உண்மையின் ஒளி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுட்டியானவன், ஆனால் சில நேரங்களில் சிறிய விஷயங்களுக்காகப் பொய் சொல்லிவிடுவான். ஒரு நாள், கதிர் தனது வீட்டின் புதிய கண்ணாடிப் பூப்பந்தயத்தை விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, தெரியாமல் அதை உடைத்துவிட்டான். பயந்துபோன கதிர், 'அம்மா, பூனைதான் அதைத் தட்டிவிட்டது' என்று பொய் சொன்னான். அவனது அம்மா மீனாட்சி, கதிரின் கண்களைப் பார்த்தாள். அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டது அவன் பொய் சொல்கிறான் என்று. ஆனால் அவள் கோபப்படவில்லை. அடுத்த நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் கதிர் ஒரு போட்டியில் கலந்து கொண்டான். அங்கு ஒரு சிறுவன் தவறுதலாக ஒரு பரிசுப் பொருளைத் தவறாகக் கையாண்டான். மற்றவர்கள் அவனைத் தட்டிக் கேட்கவில்லை, ஆனால் கதிர் அவனிடம் சென்று, 'நண்பா, நீ உண்மையைச் சொல்லிவிடு, அப்போதுதான் உன் மனம் நிம்மதியாக இருக்கும்' என்று கூறினான். அந்தச் சிறுவன் உண்மையைச் சொன்னதும், ஊர் பெரியவர்கள் அவனைப் பாராட்டினார்கள். அப்போது மீனாட்சி கதிரின் அருகில் வந்து, 'கதிர், வெளிச்சம் தரும் விளக்குகள் பல இருக்கலாம், ஆனால் உண்மையாகப் பேசுவதுதான் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையைத் தெளிவாக்கும் உண்மையான விளக்கு' என்று சொன்னாள். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி எப்போதும் உண்மையை மட்டுமே பேசுவேன் என்று உறுதி எடுத்தான்.