ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன். அதே கிராமத்தில் ரவி என்ற சிறுவனும் இருந்தான். ஒருமுறை, கதிர் தனது புதிய ஓவியப் புத்தகத்தை மிகவும் கவனமாகப் பாதுகாத்து வந்தான். அப்போது ரவி, விளையாட்டாக கதிரின் புத்தகத்தை எடுத்துப் பாதியாகக் கிழித்துவிட்டான். கதிர் மிகுந்த வருத்தமடைந்தான். அவனுக்கு அழுகை வந்தது, ரவியின் மேல் கோபம் also வந்தது. ஆனால், அவன் ரவியிடம் சண்டையிடவில்லை.
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு நாள் மழையில் நனைந்து ரவி காய்ச்சலால் மிகவும் பலவீனமாக இருந்தான். அவனது அம்மா வீட்டிற்கு வர முடியாத சூழலில், கதிர் அவனது வீட்டிற்குச் சென்றான். ரவிக்குத் தேவையான சூடான கஞ்சியையும், அவனது உடல்நிலை சரியாவதற்குத் தேவையான சில பழங்களையும் கதிர் எடுத்துச் சென்றான். ரவி இதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான். தான் செய்த தவறை நினைத்து அவனுக்கு வெட்கமாக இருந்தது.
ரவி மெதுவாகக் கேட்டான், 'கதிர், நான் உனக்கு இவ்வளவு கெட்டது செய்தும், நீ ஏன் எனக்கு உதவி செய்கிறாய்?' என்று. கதிர் புன்னகையுடன், 'அந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி நான் இப்போது நினைக்கவில்லை ரவி. நீ இப்போது நலமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்' என்றான். ரவி தன் தவறை உணர்ந்து கதிரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். அன்று முதல் அவர்கள் சிறந்த நண்பர்களானார்கள்.
