அன்பின் அரண்

ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் சிறுவன் கதிர் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு பெரிய மருத்துவர், ஆனால் அவர் மருந்துகளைத் தயாரிக்கும்போது ஒரு சிறு பூச்சியைக் கூடத் துன்புறுத்த மாட்டார். ஒரு நாள், கதிர் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு பெரிய விஷப் பாம்பும் ஒரு சிறிய முயலும் நேருக்கு நேர் சந்தித்தன. பாம்பு முயலைத் தாக்கத் தயாரானது. கதிர் பயந்துபோய் ஓடினான். ஆனால், அவன் தன் கையில் இருந்த சிறிய குச்சியால் பாம்பைத் தாக்கத் தோன்றியது. அப்போது அவனுக்குத் தாத்தாவின் வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன: 'கதிர், எந்த உயிரையும் கொல்லாத உறுதி உன் மனதில் இருந்தால், மரணம் கூட உன்னைத் தொடாது.' கதிர் அந்தத் தருணத்தில் பயந்து ஓடாமல், ஒரு நீண்ட மரக்கிளையை எடுத்து பாம்பிற்கும் முயலுக்கும் இடையே மெதுவாகத் தடுத்து, பாம்பை வேறு திசைக்குத் திருப்பினான். அவன் பாம்பைக் கொல்லவில்லை, முயலையும் காயப்படுத்தவில்லை. அன்று முதல், கதிர் எந்த உயிரையும் வதைக்கக் கூடாது என்று மனதாரத் தீர்மானித்தான். அவன் காட்டில் நடக்கும்போது, பயம் அவனுக்குத் துணையாக இருந்தது; மாறாக, ஒரு பாதுகாப்பான உணர்வு இருந்தது. அவன் காட்டிய கருணை, அவனது வாழ்நாள் முழுவதும் அவனுக்கு ஒரு அமைதியான நிழலாகத் தொடர்ந்தது.