அன்பின் விதை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு ஒரு விவசாயி, ஆனால் அவர் எப்போதும் மிகவும் கவலையுடனும், உடல்நலக்குறைவுடனும் காணப்பட்டார். கதிர் அடிக்கடி தன் தந்தையிடம், "அப்பா, நீங்கள் ஏன் எப்போதும் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு ஏன் உடல்நிலை சரியில்லை?" என்று கேட்பான். ஒரு நாள், அவர்கள் காட்டில் விறகு வெட்டச் சென்றபோது, கதிர் ஒரு சிறிய முயல் குட்டியைப் பார்த்தான். அந்த முயல் ஒரு வலையில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்தது. கதிர் அதைத் தப்பிக்க வைக்க நினைத்தான், ஆனால் சோமு மெல்ல அவனைத் தடுத்தார். "கதிர், உயிரைக் காப்பது எவ்வளவு முக்கியம் தெரியுமா? ஒரு உயிரை நாம் பறித்தால், அது நம் வாழ்வின் நிம்மதியையும் ஆரோக்கியத்தையும் பறித்துவிடும்," என்றார் சோமு. கதிர் புரியாமல் பார்த்தான். சோமு தொடர்ந்தார், "நாம் செய்த தீய செயல்கள், குறிப்பாக மற்ற உயிர்களைத் துன்புறுத்துவது, நம்முடைய வருங்கால வாழ்வைச் சிதைத்துவிடும். நாம் மற்ற உயிர்களுக்குக் காட்டும் கருணையே நமக்குத் திரும்ப வரும்." கதிர் அந்த முயலை மெதுவாக வலையிலிருந்து விடுவித்தான். அந்த முயல் மகிழ்ச்சியுடன் ஓடியது. அன்று முதல், கதிர் எந்த உயிரையும் துன்புறுத்தக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தான். சோமுவின் முகம் மெல்ல மெல்ல மகிழ்ச்சியால் மலரத் தொடங்கியது, ஏனெனில் அவர் தன் மகனுக்கு வாழ்வின் மிக முக்கியமான பாடத்தைக் கற்பித்துவிட்டார்.