மறையும் நிழலும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் எப்போதுமே எதைக் கண்டாலும் அதைத் தன் வசப்படுத்த நினைப்பான். ஒரு நாள், அவன் காட்டில் ஒரு பெரிய, பளபளப்பான வண்ணத்துப்பூச்சியைப் பார்த்தான். அது பார்ப்பதற்கு ஒரு சிறிய வைரம் போல மின்னியது. 'இது எனக்குச் சொந்தமானது! இதை நான் எப்போதும் என் பெட்டியில் வைத்துப் பாதுகாப்பேன்' என்று கதிர் ஆசையுடன் நினைத்தான். அவன் அந்த வண்ணத்துப்பூச்சியை ஒரு கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் அடைத்தான். ஆனால், அடுத்த சில மணிநேரங்களிலேயே அந்த வண்ணத்துப்பூச்சி சிறகடிக்க முடியாமல் சோர்ந்து போனது. அதன் நிறம் மங்கிவிட்டது. கதிர் வருத்தத்துடன், 'ஏன் இது அழிகிறது? இது என்றும் மாறாமல் இருக்க வேண்டாமா?' என்று அழுதான். அப்போது அங்கிருந்த ஒரு வயதான தாத்தா அவனிடம் சொன்னார், 'கதிர், இந்த உலகம் மாறக்கூடியது. அழகான மலர்கள் வாடிவிடும், மேகங்கள் கலைந்துவிடும், இந்த வண்ணத்துப்பூச்சியின் அழகு கூட ஒரு நிமிடம் மட்டுமே. நிலையற்ற ஒன்றை நிலையானது என்று நினைத்து அதைத் தடுத்து நிறுத்த முயல்வது அறிவீனம்.' கதிர் மெதுவாகப் பெட்டியைத் திறந்தான். வண்ணத்துப்பூச்சி சுதந்திரமாகப் பறந்து சென்றது. அது பறந்து செல்லும் போது அதன் அழகு இன்னும் அதிகமாகத் தெரிந்தது. நிலையற்ற விஷயங்களை பிடித்து வைக்க முயலாமல், அவற்றின் அழகை ரசிக்கக் கற்றுக்கொண்டான் கதிர்.