அன்பின் உயர்வு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய மரவேலி இருந்தது. அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று. ஒருநாள், பக்கத்து வீட்டு சிறுவன் முகிலன் விளையாடும்போது தவறுதலாக அந்தக் வேலியை உடைத்துவிட்டான். கதிர் மிகுந்த கோபமடைந்தான். 'இது என்னுடையது! இதை நீ எப்படி உடைக்கலாம்?' என்று கத்தினான். அவன் முகிலனைத் திட்டித் தீர்த்தான். ஆனால், முகிலன் வருத்தத்துடன் மன்னிப்பு கேட்டான். கதிர் அன்று இரவு தூங்கவே இல்லை. 'அவன் என் வேலியை உடைத்துவிட்டான், அவன் எனக்கு எதிரி' என்று அவன் மனம் நினைத்துக் கொண்டே இருந்தது. அந்த 'நான்', 'எனது' என்ற எண்ணமே அவனுக்கு நிம்மதியைக் குலைத்தது. மறுநாள் காலை, கதிரின் தாத்தா அவனிடம் பேசினார். 'கதிர், இந்த உலகம் உன்னுடையது என்று நீ நினைக்கும் வரை, நீ பயமும் கோபமும் நிறைந்த ஒரு சிறிய உலகத்தில்தான் இருப்பாய். எப்போது நீ 'இது என்னுடையது' என்ற பிடிவாதத்தை விட்டுவிட்டு, மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்வாயோ, அப்போது உன் மனம் மிகப்பெரியதாக மாறும்' என்றார். கதிர் யோசித்தான். முகிலன் வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் முகிலனிடம் சென்று, 'பரவாயில்லை முகிலா, நாம் இருவரும் சேர்ந்து புதிய வேலியைச் செய்யலாம்' என்று கூறினான். அந்தத் தருணத்தில் கதிரின் உள்ளத்தில் இருந்த அந்தப் பெருமிதமும், 'எனது' என்ற பிடிவாதமும் மறைந்து போனது. அவன் முகிலனைத் தழுவிக்கொண்டான். அன்று முதல் கதிர் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும், அமைதியாகவும் இருந்தான்.