அமைதியான மனமும் ஆசையும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் புதிய பொம்மைகள் மற்றும் இனிப்புகள் என்றால் கொள்ளை ஆசை. ஒருமுறை ஊர் திருவிழாவில், ஒரு அழகான மரக்கப்பல் பொம்மையைப் பார்த்தான். அதைத் தன் கையில் எடுத்தவுடன், 'இன்னொரு பொம்மை கிடைத்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும்' என்று அவனது மனம் துடித்தது. ஒரு பொம்மை கிடைத்தாலும், அடுத்தது வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்குள் தீயாக எரிந்தது. இதனால் அவனால் எதிலும் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. இதைப் பார்த்த அவனது தாத்தா, ஒரு சிறிய சோதனையைச் செய்தார். ஒரு கிண்ணத்தில் நிறைய மணலைத் தந்து, அதில் ஒரு சிறிய வைரக் கல்லை மறைத்து வைத்தார். இளமாறன் மணலைத் தேடினான், ஆனால் மணல் அவன் கையைத் தழுவிக்கொண்டே இருந்தது. தாத்தா சொன்னார், 'தம்பி, ஆசை என்பது மணலைப் போன்றது. எவ்வளவு எடுத்தாலும் அது நிறைவடையாது. ஆனால், அந்த ஆசையை நீ அடக்கக் கற்றுக்கொண்டால், உன் மனம் ஒரு அமைதியான ஏரியைப் போல மாறும். அப்போது உனக்குத் தேவையான அளவு கிடைப்பதில் நீ உண்மையான மகிழ்ச்சியைக் காண்பாய்.' இளமாறன் அன்று முதல், எதையும் அளவுக்கு அதிகமாகத் தேடாமல், இருப்பதை வைத்து மகிழ்ச்சியாக இருக்கப் பழகினான். அவனது மனம் எப்போதும் அமைதியாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.