ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் எதற்கெடுத்தாலும் புத்தகங்களைப் படிப்பதிலேயே நேரத்தைச் செலவிடுவான். ஒருமுறை அந்த ஊரில் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டி நடந்தது. கதிர் பல நூல்களைப் படித்து, வண்ணங்களைப் பற்றியும், கோடுகளைப் பற்றியும் எல்லா நுணுக்கங்களையும் கற்றுக்கொண்டான். 'நான் உலகிலேயே சிறந்த ஓவியன் ஆகிவிடுவேன்' என்று அவன் மிகவும் நம்பிக்கையுடன் இருந்தான்.
போட்டி நாள் வந்தது. கதிர் மிக நேர்த்தியான தூரிகைகளையும், விலையுயர்ந்த வண்ணங்களையும் எடுத்துக்கொண்டு வந்தான். அவன் வரைந்த ஓவியம் பார்ப்பதற்கு மிக அழகாக இருந்தது. ஆனால், சரியாகப் போட்டி தொடங்கும் போது, அவனது கையில் இருந்த ஒரு வண்ணத் தொட்டி எதிர்பாராதவிதமாகத் தவறி விழுந்து, அவன் வரைந்த ஓவியத்தையே அழித்துவிட்டது. கதிர் மிகுந்த வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தான்.
அப்போது, அதே ஊரைச் சேர்ந்த மாறன் என்ற சிறுவன் வந்தான். அவன் பெரிய புத்தகங்கள் எதையும் படித்ததில்லை, நுணுக்கமான கலைப் பயிற்சிகளும் அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், அவன் ஒரு சாதாரணக் கல்லில் ஒரு சிறிய சிற்பம் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் கைகள் இயல்பாகவே மிக அழகாகச் செயல்பட்டன. அவன் செய்த அந்தச் சிறிய வேலை, கதிரின் மிகப்பெரிய ஓவியத்தை விட மனதைத் தொடும் வகையில் இருந்தது. கதிர் அப்போதுதான் உணர்ந்தான், எவ்வளவுதான் நாம் கற்றுக் கொண்டாலும், நம் வாழ்வில் ஒரு குறிப்பிட்ட விதியோ அல்லது இயற்கையின் போக்கோ ஒரு முக்கியப் பங்கை வகிக்கிறது என்று.
