விதிப்பயனும் விவேகமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், ஒரு அழகான மாட்டு வண்டியும் இருந்தது. மாறன் மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் அவனது நிலத்தில் விளைச்சல் எப்போதும் குறைவாகவே இருந்தது. அதே கிராமத்தில் சோமு என்ற மற்றொரு விவசாயி இருந்தான். அவன் மிகவும் சோம்பேறி, ஆனால் அவனது நிலம் எப்போதும் பொன்னிறமான நெல் மணிகளால் நிறைந்திருக்கும். ஒருமுறை, மாறன் தன் நிலத்தை மிகவும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டான். அதிகப்படியான உரம் போட்டான், இரவில் கூட தூங்காமல் நிலத்தைக் காவல் காத்தான். ஆனால், எதிர்பாராத ஒரு பெரிய வெள்ளம் வந்து அவனது பயிர்களை எல்லாம் அடித்துச் சென்றது. மாறன் உடைந்து போனான். ஆனால், அடுத்த பக்கத்து நிலத்தில் இருந்த சோமுவின் நிலத்திற்கு ஒரு சிறு பாதிப்பு கூட ஏற்படவில்லை. சில நாட்கள் கழித்து, மாறன் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு முதியவர் அவனிடம் பேசினார். 'மாறன், நீ உழைப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. ஆனால், சில விஷயங்கள் நம் கையில் இல்லை. விதி எதை நமக்குத் தருமோ அது நிலைக்கும், எதைத் தராதோ அதை எவ்வளவு முயன்றாலும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது' என்றார். மாறன் மெதுவாகப் புரிந்துகொண்டான். அடுத்த ஆண்டு, அவன் மனதை அமைதிப்படுத்திக் கொண்டு மீண்டும் உழைக்கத் தொடங்கினான். இந்த முறை, அவன் இயற்கையோடு இணைந்து செயல்பட்டான். சில காலத்திற்குப் பிறகு, அவன் எதிர்பார்த்ததை விட அதிக லாபம் ஈட்டினான். அவன் தன் உழைப்பை மட்டும் நம்பாமல், காலத்தின் மாற்றத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டான்.