பொறுமையின் மகுடம்

சோழபுரத்தை ஆண்ட மன்னன் விக்கிரமன் மிகவும் அன்பானவர். ஆனால், அவருக்கு ஒரு பெரிய சவால் இருந்தது. அவர் ஒரு முடிவெடுக்கும் போது, மக்கள் பலவிதமான கருத்துக்களைச் சொல்வார்கள். ஒரு நாள், நாட்டின் ஒரு பகுதியில் வறட்சி ஏற்பட்டது. அதைச் சரிசெய்ய மன்னன் ஒரு புதிய கால்வாயைத் திட்டமிட்டான். ஆனால், அந்தத் திட்டத்தால் பாதிப்படையப் போகும் சில செல்வந்தர்கள், மன்னனின் சபையில் வந்து மிகக் கடுமையான சொற்களால் அவரைத் திட்டியார்கள். 'நீங்கள் அறிவற்றவர்! இந்தத் திட்டத்தால் மக்கள் பசியால் வாடுவார்கள்!' என்று சத்தமிட்டனர். சபையில் இருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியடைந்தனர். மன்னனின் முகம் சிவக்கவில்லை, கோபமும் வரவில்லை. அவர் அமைதியாக அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டார். அவர்கள் பேசி முடித்ததும், விக்கிரமன் மென்மையாகப் பேசினார். 'உங்கள் கவலை எனக்குப் புரிகிறது. நீங்கள் சொல்வது முற்றிலும் தவறு என்று நான் நினைக்கவில்லை. ஆனால், இந்தத் திட்டத்தின் மூலம் நீண்ட கால அடிப்படையில் எப்படிப் பலருக்கு நன்மை நடக்கும் என்பதை நான் விளக்குகிறேன்' என்றார். அவர் நிதானமாகத் தன் திட்டத்தின் நன்மைகளை விளக்கினார். மன்னனின் அந்தப் பொறுமையைக் கண்டு, திட்டியவர்கள் தலைகுனிந்தனர். மன்னன் கோபப்படாமல் உண்மையை ஏற்றுக் கொண்டதால், மக்கள் அனைவரும் அவரை இன்னும் அதிகமாக நேசிக்கத் தொடங்கினர். அவரது ஆட்சி நிழலில் அனைவரும் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தனர்.