ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்குப் படிப்பின் மீது பெரிய ஆர்வம் இல்லை. விளையாடுவது மட்டுமே அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. அவனது தந்தை ஒரு சிறிய கடை வைத்திருந்தார். கதிர் வளர்ந்து தன் தந்தைக்கு உதவ வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.
ஒரு நாள், கதிரின் தந்தை அவனிடம் ஒரு பழைய நாட்குறிப்பைக் கொடுத்தார். அதில் நிறைய எண்கள் மற்றும் சில குறிப்புகள் இருந்தன. "கதிர், இதில் என்ன இருக்கிறது என்று உன்னால் சொல்ல முடியுமா?" என்று கேட்டார் தந்தை. கதிரால் எண்களைப் பார்த்து எதைக் குறிக்கிறது என்று புரியவில்லை. அதேபோல, அதில் எழுதப்பட்டிருந்த சொற்களையும் அவனால் வாசிக்க முடியவில்லை. கதிர் ஏமாற்றத்துடன் தலையைத் குனிந்தான்.
அடுத்த சில வாரங்கள் கதிர் ஒரு புதிய விஷயத்தைக் கற்றுக்கொண்டான். அவன் எழுத்துக்களை வாசிக்கவும், எண்களைக் கணக்கிடவும் பழகினான். ஒரு மாதம் கழித்து, அவனது தந்தை கடைக்கு வந்த ஒரு வாடிக்கையாளரிடம், சரியாகப் பொருட்களின் விலையைக் கணக்கிட்டுப் பில் கொடுத்தான். அந்த வாடிக்கையாளர் மகிழ்ச்சியுடன் பணம் கொடுத்தார். கதிர் இப்போது எண்களைப் பார்த்ததும் பயப்படவில்லை, எழுத்துக்களைப் பார்த்ததும் குழப்பம் அடையவில்லை. n அன்று மாலை, கதிர் தன் தந்தையிடம் சொன்னான், "அப்பா, முன்பு எனக்கு உலகம் இருட்டாகத் தெரிந்தது போல இருந்தது. ஆனால் இப்போது எழுத்துக்களும் எண்களும் எனக்குப் புதிய பாதையைக் காட்டுகின்றன!" தந்தை புன்னகையுடன், "உண்மைதான் கதிர். எழுத்துக்களும் எண்களும் நம் கண்களைப் போன்றவை. அவை இல்லையென்றால் நாம் உலகைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது," என்றார்.
