அறிவே உலகத்தின் திறவுகோல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு விளையாடுவது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும், ஆனால் புத்தகங்களைப் படிப்பது என்றால் பிடிக்காது. 'ஏன் படிக்க வேண்டும்? எனக்குத் தெரிந்த விளையாட்டுகள் போதும்!' என்று அடிக்கடி சொல்வான். அவனது நண்பன் மாறன் எப்போதும் ஒரு புத்தகத்தோடு இருப்பான். ஒருமுறை, அந்த கிராமத்திலிருந்து ஒரு பெரிய திருவிழாவிற்காகப் பக்கத்து ஊருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கதிர் மற்றும் மாறன் இருவரும் சேர்ந்து ஒரு நீண்ட பயணத்தை மேற்கொண்டனர். வழியில் அவர்கள் ஒரு புதிய ஊருக்குச் சென்றனர். அங்குள்ள மக்கள் பேசும் மொழி கதிற்றுக்கு புரியவில்லை, அங்குள்ள வழிகள் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. கதிர் பயந்துபோய் நின்றான். ஆனால் மாறன், தான் படித்த புத்தகங்களில் இருந்த தகவல்களை வைத்து, அங்கிருப்பவர்களிடம் பேசி, சரியான வழியைக் கண்டறிந்து, அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளையும் செய்தான். மாறன் சென்ற இடமெல்லாம் மக்கள் அவனை அன்போடு வரவேற்றனர், ஏனென்றால் அவனது அறிவு அவனுக்குப் புதிய இடங்களை அறிமுகப்படுத்தியது. கதிர் அப்போதுதான் உணர்ந்தான்: 'நாம் எங்கு சென்றாலும், நம்மிடம் அறிவு இருந்தால், அந்த இடமே நமக்குத் தன் வீடாக மாறும்.' அன்று முதல் கதிர் ஆர்வத்துடன் கற்கத் தொடங்கினான்.