ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். கதிர் எப்போதும் புத்தகங்களை வாசிப்பதிலும், புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்வதிலும் ஆர்வம் காட்டுவான். மாறன் மட்டும், 'படிப்பு எதுக்கு? விளையாடினால் போதும்!' என்று நினைப்பான். ஒருமுறை அந்த ஊர் பெரியவர் ஒரு விவசாயப் போட்டி நடத்தினார். வெற்றி பெற்றவருக்கு ஒரு பெரிய தோட்டம் பரிசாகக் கொடுக்கப்படும்.
கதிர் மண்ணின் தன்மை, நீர் மேலாண்மை மற்றும் எந்தத் தாவரம் எங்கே வளரும் என்று நன்கு கற்றிருந்தான். மாறன் மட்டும், 'என்னிடம் பலம் இருக்கிறது, நான் பார்த்துக்கிறேன்' என்று துணிச்சலுடன் களத்தில் இறங்கினான். ஆனால், மாறன் எதையும் திட்டமிடவில்லை. அவன் விதைத்த விதைகள் சரியான ஆழத்தில் இல்லை, சரியான நேரத்தில் நீர் ஊற்றவில்லை. சில நாட்களில், மாறன் பயிரிட்ட நிலம் வறண்டு போனது. கதிரின் தோட்டத்தில் however, செடி கொடிகள் பசுமையாகவும், கனிகள் கனிகளாகவும் வளர்ந்தன.
மாறன் வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தபோது, பெரியவர் அவனிடம் சொன்னார், 'மாறன், நிலம் என்பது வெறும் மண் மட்டுமல்ல. அதில் பயிர் வளரத் திறமையும் அறிவும் வேண்டும். அறிவு இல்லாத நிலம், எவ்வளவு தண்ணீர் ஊற்றினாலும் பயன் தராத வறண்ட நிலத்தைப் போன்றது. அது வெறும் நிலமாக மட்டுமே இருக்கும், பயன் தராது.' அன்று முதல் மாறன் கற்றலில் ஆர்வம் காட்டத் தொடங்கினான்.
