ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; தான் கேள்விப்பட்ட விஷயங்களை உடனே மற்றவர்களிடம் சொல்லித் திட்டுவான். ஒருநாள், ஊர் பெரியவர் ஒரு விசித்திரமான செடியைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார். கதிர் அந்தப் பேச்சைத் தூரத்திலிருந்து கேட்டான். 'அந்தச் செடி விஷமானது, அதைத் தொடக்கூடாது' என்று அவன் நினைத்துக்கொண்டான்.
மறுநாள், கதிரின் நண்பன் மாறன் அந்தச் செடியின் அருகில் விளையாடச் சென்றான். கதிர் ஓடிச்சென்று, 'மாறா, அந்தச் செடியைத் தொடாதே! அது மிகவும் ஆபத்தானது!' என்று கத்தினான். ஆனால், கதிர் முழுமையாகக் கேட்டிருக்கவில்லை. அந்தப் பெரியவர் சொன்னது, 'அந்தச் செடி விஷமானது அல்ல, ஆனால் அதன் இலைகள் காய்ந்தால் கையில் அரிப்பு வரும்' என்பதாகும். கதிர் பயந்துபோய் தவறான தகவலைச் சொன்னதால், மாறன் பயந்து ஓடிவிட்டான். ஆனால், அந்தச் செடியின் அருகில் வந்த மற்றவர்கள், கதிரின் பதற்றத்தைப் பார்த்துப் பயந்தனர்.
சிறிது நேரத்தில் பெரியவர் அங்கு வந்தார். கதிர் செய்த தவறைப் பார்த்த அவர், மென்மையாகச் சொன்னார், 'கதிர், ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளும்போது, அதை முழுமையாகக் கேட்டுப் புரிந்துகொள்வது மிக முக்கியம். பாதியிலேயே புரிந்துகொண்டால், அது தவறான வழிகாட்டுதலாக மாறிவிடும்.' கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி எதையும் முழுமையாகக் கேட்ட பின்னரே பேசுவேன் என்று உறுதியளித்தான்.
