கரிகாலனின் மறைக்க முடியாத கோட்டை

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கரிகாலன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு குறை இருந்தது; அவனுக்குக் கோபம் வந்தால் எதையும் யோசிக்காமல் பேசிக்கொள்வான். ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, கரிகாலனின் நண்பன் மாறன் தெரியாமல் அவனது புதிய பொம்மையை உடைத்துவிட்டான். கோபமடைந்த கரிகாலன், மாறனை ஊர் முன்னிலையில் மிகவும் மோசமான வார்த்தைகளால் திட்டித் தீர்த்தான். இதனால் மாறன் வருத்தமடைந்தான், ஊர் மக்கள் அனைவரும் கரிகாலனைத் தவறாகப் பார்த்தனர். அன்று இரவு கரிகாலன் அழுதான். அவனது தாத்தா அவனருகில் வந்து அமர்ந்தார். 'கரிகாலா, உன் வீட்டைப் பாதுகாக்கப் பெரிய சுவர்கள் இருக்கலாம், ஆனால் உன் வாழ்க்கையைத் தற்காத்துக் கொள்ளப் பெரிய ஆயுதம் எது தெரியுமா?' என்று கேட்டார். கரிகாலன் தலையைத் தொங்கவிட்டான். தாத்தா தொடர்ந்தார், 'அறிவுதான் அந்த ஆயுதம். கோபத்தில் நீ பேசிய வார்த்தைகள் உன் நற்பெயரைச் சிதைத்துவிட்டன. ஒரு எதிரி உன் வீட்டைத் தாக்கலாம், ஆனால் உன் அறிவாற்றலால் நீ வளர்த்துக் கொண்ட நற்பெயரையும், தெளிவான சிந்தனையையும் யாராலும் அழிக்க முடியாது. அதுவே உனக்கான உண்மையான கோட்டை.' கரிகாலன் அன்று தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த முறை ஒரு பிரச்சனை வந்தபோது, அவன் கோபப்படாமல் நிதானமாகச் சிந்தித்துச் செயல்பட்டான். மெல்ல மெல்ல அவன் கிராமத்தின் நம்பிக்கைக்குரிய சிறுவனாக மாறினான்.