ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் புதிய விஷயங்களைக் கேட்பது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், அவனது நண்பன் மணி, 'கதிர், அந்தப் பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் ஒரு தங்கக் குடுவை புதைந்து கிடக்கிறது!' என்று உற்சாகமாகக் கூறினான். மணி சொல்வதை நம்பி கதிர் ஓடினான். ஆனால், அங்கு சென்றபோது அவனுக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை. அடுத்த நாள், ஊர் பெரியவர் சோமு தாத்தா சொன்னார், 'கதிர், அந்த ஆலமரத்தின் அடியில் ஒரு அழகான பூந்தோட்டம் வளரப் போகிறது.' கதிர் குழப்பமடைந்தான். 'மணி சொன்னது தங்கம், தாத்தா சொல்வது பூக்கள். யார் சொல்வது உண்மை?' என்று யோசித்தான்.
அன்று மாலை, கதிரின் அம்மா மீனாவிடம் கேட்டான், 'அம்மா, யார் சொல்வது உண்மை என்று எப்படித் தெரிந்து கொள்வது?' மீனா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'யார் சொன்னாலும், அவர்கள் சொல்வதை அப்படியே நம்பிவிடக் கூடாது கதிர். நீயே நேரில் சென்று பார்க்க வேண்டும் அல்லது உண்மையை ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.' அடுத்த நாள் கதிர் அந்த இடத்திற்குச் சென்று மண்ணைத் தோண்டிப் பார்த்தான். அங்கே தங்கம் இல்லை, ஆனால் தாத்தா சொன்னது போல புதிய செடிகள் முளைத்திருப்பதைக் கண்டான். அப்போதுதான் கதிர் புரிந்துகொண்டான், ஒரு விஷயம் யார் சொன்னாலும், அதை அப்படியே நம்பாமல் அதன் உண்மைத் தன்மையை ஆராய்வதே புத்திசாலித்தனம் என்று.
