அறிவே உண்மையான செல்வம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். கதிர் மிகவும் வசதியானவன்; அவனிடம் நிறைய பொம்மைகள், இனிப்புகள் மற்றும் விலையுயர்ந்த விளையாட்டுப் பொருட்கள் இருந்தன. ஆனால், மாறன் மிகவும் ஏழ்மையானவன், அவனிடம் விளையாட ஒரு சிறிய மரக்கட்டしか இருந்தது. ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரிய திருவிழா நடந்தது. கதிர் தன் பொம்மைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு பெருமையாகச் சென்றான். ஆனால், வழியில் ஒரு பெரிய சேற்றுப் பள்ளத்தைக் கண்டபோது, கதிர் பதற்றமடைந்து தன் பொம்மைகளைத் தொலைத்துவிட்டான். அவன் அழுதபடி அமர்ந்திருந்தான். மாறன் அங்கு வந்தான். அவன் தன் கையில் இருந்த சிறிய மரக்கட்டையை வைத்து, ஒரு சிறிய குச்சியையும் கொண்டு, சேற்றைத் தாண்டிச் செல்ல ஒரு சிறிய பாலத்தை எப்படி உருவாக்குவது என்று யோசித்தான். அவன் தன் அறிவைப் பயன்படுத்தி ஒரு வழியைக் கண்டுபிடித்தான். கதிரின் பொம்மைகளைத் திரும்பப் பெற அவனுக்கு உதவினான். கதிர் உணர்ந்தான், அவனிடம் எவ்வளவு பொருட்கள் இருந்தாலும், ஒரு பிரச்சனை வரும்போது அதைத் தீர்க்கும் அறிவு இல்லையென்றால் அவன் ஒன்றுமே இல்லை என்று. மாறன் அவனிடம் பொருட்கள் இல்லாவிட்டாலும், அவனது புத்திசாலித்தனம் அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுத்தது.