முன்னொரு காலத்தில், மலையடிவாரத்தில் இருந்த ஒரு அழகான கிராமத்தை மாறன் என்ற இளவரசன் ஆண்டு வந்தான். மாறன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனிடம் ஒரு சிறிய குறை இருந்தது. அவன் எதைக் கேட்டாலும், அது சரியா தவறா என்று யோசிக்காமல் உடனே 'சரி' என்று சொல்லிவிடுவான். அவனது நண்பன் கதிர், அவனுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை செய்தான்: 'மாறன், எதையும் யோசிக்காமல் முடிவெடுப்பது ஒரு ஆபத்தான பழக்கம். அது உன்னை வீழ்த்தும்.' ஆனால் மாறன் அதைச் சிரித்துக்கொண்டே கடந்துவிட்டான்.
ஒரு நாள், ஒரு வணிகன் மாறனிடம் வந்து, 'அரசே, இந்தத் தங்கம் நிறைந்த பெட்டியை உங்கள் அரண்மனையில் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கலாமா?' என்று கேட்டான். பெட்டியின் உரிமையாளர் யார் என்று விசாரிக்காமல், மாறன் உடனே சம்மதித்தான். ஆனால், அந்த வணிகன் ஒரு திருடன் என்பது தெரியவில்லை. சில நாட்கள் கழித்து, உண்மையான உரிமையாளர் வந்து தன் பெட்டியைத் கேட்டார். மாறன் அந்தத் திருடனைப் பிடிக்க முடியாமல் தவித்தான். அவனது ஒரு சிறிய 'சம்மதிக்கும் பழக்கம்' அவனது பெயரையும், அரண்மனையின் மரியாதையையும் கெடுத்துவிட்டது.
மாறன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அன்று முதல், எந்த ஒரு செயலையும் செய்வதற்கு முன், அதன் விளைவுகளைப் பற்றித் தீவிரமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான். அவனது அந்தச் சிறிய தவறை அவன் ஒரு பெரிய எதிரியாகக் கருதித் தடுத்தான். மெல்ல மெல்ல அவன் ஒரு சிறந்த அரசனாக வளர்ந்தான்.
