ஒரு அழகான கிராமத்தில் அசோக் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய ஆடு வளர்க்கும் பண்ணை இருந்தது. அவனது ஆடுகள் மிகவும் ஆரோக்கியமாகவும், பால் அதிகமாகவும் கொடுக்கும். அசோக் தனது பண்ணையை வைத்து மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான்.
ஒரு நாள், அசோக்கின் நண்பன் ரவி அவனிடம் வந்தான். 'அசோக், உன் ஆடுகள் வளரத் தொடங்கியுள்ளன, ஆனால் நீ ஒரு விஷயத்தைக் கவனிக்க வேண்டும். ஆடுகளின் வேலியில் ஒரு சிறிய ஓட்டை இருக்கிறது. அதை உடனே சரி செய்துவிடு,' என்று ரவி எச்சரித்தான்.
ஆனால் அசோக் அதை அலட்சியப்படுத்தினான். 'இன்னும் என்ன பிரச்சனை? இந்தச் சிறிய ஓட்டை வைத்துக்கொண்டு ஆடுகள் எங்கே ஓடிப் போகப் போகின்றன?' என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான். அவனது கவனக்குறைவு மெல்ல மெல்ல அதிகரித்தது. வேலியில் இருந்த ஓட்டை அவன் சரி செய்யவில்லை; மாறாக, மற்ற வேலைகளில் மூழ்கினான்.
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு இரவு நேரத்தில், ஒரு பெரிய ஓட்டை வேலியில் உருவானது. அந்த வழியாக ஒரு புதர் மறைவில் ஒரு ஓநாயும் காத்திருந்தது. ஆடுகள் அமைதியாகத் தப்பித்துச் செல்ல முயன்றபோது, அந்தப் பெரிய ஓட்டை வழியாகப் புதர் வழியாகத் தப்பிச் சென்ற ஆடுகள் அனைத்தும் ஓநாயின் பிடியில் சிக்கின. அடுத்த நாள் காலை, அசோக் பார்த்தபோது அவனது பண்ணை பாழடைந்து போயிருந்தது.
அசோக் தன் தவறை உணர்ந்து அழுதான். 'சிறு பிழையைச் சரி செய்யாமல் விட்டதால், என் வாழ்வாதாரமே அழிந்துவிட்டது' என்று வருந்தினான். சிறிய தவறுகளைத் தள்ளிப்போடுவது பெரிய அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை அவன் அன்று கற்றுக்கொண்டான்.
