பொன்னும் அன்பும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுடன் வசித்து வந்தான். சோமு ஒரு நேர்மையான விவசாயி. ஒரு நாள், சோமு தனது சேமிப்புப் பணத்தை ஒரு சிறிய பெட்டியில் வைத்து வைத்திருந்தார். கதிர் அந்தப் பெட்டியைப் பார்த்தபோது அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான ஆசை பிறந்தது. 'இது எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம், இதை யாருக்கும் கொடுக்கக்கூடாது' என்று அவன் நினைத்தான். ஒரு நாள், சோமு ஒரு ஏழைப் பெண்ணிற்கு உதவி செய்ய அந்தப் பணத்தை எடுத்தபோது, கதிர் அதைத் தடுக்க முயன்றான். 'அப்பா, இது நம் பணம், ஏன் கொடுக்க வேண்டும்?' என்று கேட்டான். சோமு கதிரின் கண்களைப் பார்த்து, 'கதிர், கோபம் வரும், பொய் சொல்லத் தோன்றும், ஆனால் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க மனமில்லாமல் எதையாவது பிடித்துக் கொள்ளும் பேராசைதான் எல்லாவற்றையும் விடக் கொடுமையானது. அது நம் மனதை ஒரு சிறைக்குள் அடைத்துவிடும்' என்றார். கதிர் அன்று தன் தவறை உணர்ந்தான். பணம் என்பது பிறருக்கு உதவும்போதுதான் அதன் மதிப்பு கூடும் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.