ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுடன் வாழ்ந்து வந்தான். சோமு ஒரு திறமையான மண்பாண்டக் கலைஞர். ஒரு நாள், கதிரின் நண்பன் வினோத் அவனிடம் ஒரு யோசனை சொன்னான். 'கதிர், நம்மிடம் இருக்கும் இந்தச் சிறிய சேமிப்புப் பணத்தைக் கொண்டு, அந்தப் பெரிய சந்தையில் ஒரு பெரிய கடை வைப்போம். நாம் நிறையப் பணம் சம்பாதிப்போம்!' என்று உற்சாகமாகக் கூறினான்.
கதிர் முதலில் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். ஆனால், அவன் தன் தந்தையின் முகத்தைப் பார்த்தான். சோமு மெதுவாகச் சொன்னார், 'கதிர், ஒரு செயலைச் செய்வதற்கு முன் மூன்று விஷயங்களைச் சிந்திக்க வேண்டும். நாம் எதை இழக்கப் போகிறோம்? நமக்கு என்ன கிடைக்கும்? இறுதியில் நமக்குக் கிடைக்கப்போகும் லாபம் என்ன?'
கதிர் யோசிக்கத் தொடங்கினான். 'அவசரப்பட்டுத் தொழிலைத் தொடங்கினால், நம்மிடம் இருக்கும் சேமிப்புப் பணம் முழுவதையும் இழக்க நேரிடும் (அழிவது). ஆனால், கடை வெற்றி பெற்றால் நிறையப் பொருட்கள் கிடைக்கும் (ஆவது). ஆனால், அந்தப் பொருட்களைக் கையாளுவதற்கும், கடை பராமரிப்பதற்கும் நமக்குத் தெரியாதே? இறுதியில் நமக்குக் கிடைக்கும் லாபம் மிகக் குறைவாகவே இருக்கும்.'
கதிர் தன் நண்பனிடம் சென்று, 'வினோத், இப்போதைக்கு நம்மிடம் இருக்கும் சிறிய சேமிப்பை வைத்து, முதலில் சிறிய அளவில் பொருட்களைத் தயாரிப்போம். அனுபவம் கிடைத்த பிறகு பெரிய கடை வைப்போம்' என்று கூறினான். கதிரின் நிதானமான முடிவால், அவர்கள் தங்கள் சேமிப்பையும் இழக்கவில்லை, அதே சமயம் மெல்ல மெல்ல முன்னேறி வந்தனர்.
